هفته نامه مهدویت: شماره 44

موضوع این هفته:
ملاقات کنندگان امام زمان(عج)
ملاقات 1

به نام عزیز یگانه

به دوستان امام زمان(عج) خدمت کنیم.

نامش محمد حسین و اهل تبریز بود. خدایی هزینه کرد ولی صاحب فرزند نشد، تا اینکه به نجف اشرف رفت و در مسجد سهله به امام زمان(عج) متوسل گردید. در عالم رویا به او گفتند، به دزفول و به نزد محمدعلی جولاگر(بافنده) برو تا حاجتت برآورده شود.

او می گوید: طبق آدرس به نزد او رفتم. دیدم مردی پاک ضمیر و نورانی است. به من گفت: حاجتت برآورده شد. از او خواستم تا مهمان او باشم و او قبول کرد.

به او گفتم: «من که خدمت شما رسیدم برای عرض دو حاجت بود. یکی را فرمودید. ولی حاجت دوم، اینکه شما چگونه به این مقام رسیده اید که واسطه ی فیض از جانب امام زمان(ع) شده اید و از همه چیز آگاهید؟!»

گفت: در مقابل این مغازه شخصی ثروتمند ولی ظالم بود که سربازی از خانه ی او محافظت می کرد. در یکی از روزها سرباز به من گفت: چون خوردن غذا از سفره ی این ظالم را حرام می دانم و به خاطر شغلم نمی توانم برای تهیه ی غذا محل خدمت را ترک کنم، این پول را بگیر و هر روز برای من غذایی تهیه کن، که از تو بسیار سپاسگزارم.

من هم قبول کردم و مدّت ها به این کار مشغول بودم تا اینکه یک روز مریض شد و من به دیدن او رفتم. به من گفت: «امشب از دنیا می روم و نیمه های شب کسی می آید و خبر مرگ مرا به تو می دهد.»
من هر چه کردم، اجازه نداد در نزد او بمانم و به منزل بازگشتم.
نیمه های شب بود که متوجه شدم کسی در میزند و می گوید: حاج محمدعلی.... من هم که منتظر بودم به سرعت بیرون آمدم و با او به طرف مسجد رفتیم. دو نفر دیگر هم در کنار جنازه بودند. او را غسل داده و کفن کردیم و بعد از نماز به خاک سپردیم.

چند شب از این جریان گذشت. دیدم دوباره نیمه های شب در خانه را می زنند؛ که ای حاج محمدعلی بیا، آقا صاحب الزمان با تو کار دارند.

من خیلی تعجب کردم! ولی به همراهشان به راه افتادم تا به بیابانی رسیدیم. آخر ماه رجب بود، ولی آسمان مثل شب چهارده روشن بود. در آن صحرا چند نفر اطراف بزرگی حلقه زده بودند، که به قلبم الهام شد آن بزرگوار، حضرت ولی عصر ارواحنا فداه هستند. من به خود لرزیدم.

به من اشاره کردند، قدری جلو بیا و نترس. من هم کمی جلو آمدم. آن حضرت فرمودند: «منصب سرباز (فوت شده) را به او بدهید، به خاطر خدمتی که به یکی از شیعیان ما کرده است.»

من عرض کردم آقاجان من کاسبم و سرباز نیستم. حضرت فرمودند: «ما می خواهیم جایگاه خدمت رسانی به دیگران را که به عهده ی سرباز بود به تو عنایت کنیم.» و از آن روز، تا به حال، من به لطف و عنایت آن حضرت، مشغول خیررسانی و دستگیری از نیازمندان و متوسلین به ساحت مقدس امام عصر(عج) هستم.

عزیزان بیایید ما هم با خدمتگزاری خالصانه به شیعیان و دوستان امام زمان ارواحنا فداه، خود را در میان یاران و ارادتمندان آن امام عزیز قرار دهیم.
ان شاء ا...
(ملاقات با امام زمان(عج)، ص 184)

پاسخ به چند سوال در مورد داستان بالا:

1- چرا آن سرباز در خانه ی یک ظالم مشغول به کار بود؟
قطعاً چنین شخصی که نسبت به خوراکش این چنین دقّت دارد که از مال حرام نباشد، بر اساس ماموریتی که از طرف امام زمان(عج) داشته در آن مکان قرار گرفته است. مثل جناب علی ابن یقطین که از شیعیان خاص امام موسی کاظم(ع) بود و به دستور ایشان، در دربار هارون الرشید ظالم ماند، تا به شیعیان و مظلومین در آن منطقه خدمت کند.

2-چه شد که حاج محمدعلی این چنین مورد لطف امام زمان(ع) قرار گرفت؟
همان طور که در داستان اشاره شد، چون محمدعلی، انسانی پاک ضمیر و نورانی و با ایمان بود(یعنی کارهایش درست بود)، با این خدمتگزاری، که همه روزه غذای آن سرباز را بدون هیچ مُزد و چشم داشتی آماده می کرد، توانست مدال افتخار نوکری آن حضرت را به گردن بیندازد.

3-چرا خودِ حضرت، جواب محمدحسین را نداد و او را به دزفول فرستاد؟
چون به این وسیله می خواست مقام و جایگاه حاج محمدعلی را به او معرفی کند تا برای محمدحسین نیز بعد از آن انقطاع و بُریدن از دنیا، سببی برای کسب پاکی و معنویت و ایمان به وجود آید، همچنین امام به مردم بفهماند که نمایندگانی در زمین دارد و راه رسیدن به این درجه، اطاعت خدا در همه ی موارد می باشد؛ تا بقیه نیز این راه را یاد بگیرند و از طریق آن به رضایت و دوستی امام برسند.

ما را در فضاهای مجازی دنبال کنید:
در تلگرام
https://t.me/Dar_Entezare_Noor
در سروش
sapp.ir/dar_entezare_noor
در ایتا
eitaa.com/dar_entezare_noor
و در اینستاگرام
https://instagram.com/_u/dar_entezare_noor
و در توییتر
https://twitter.com/DarEntezareNoor

تلفن جهت دریافت بروشورها و راه اندازی برنامه سه شنبه های مهدوی در محله یا محل کار شما: 09179139858