هفته نامه مهدویت: شماره 35

موضوع این هفته:
انتظار عاشقانه و عارفانه (بخش اول)

به نام حضرت دوست

در شماره های قبل به انتظار عامیانه و انتظار عالمانه اشاره کردیم. در این شماره و شماره بعد به بالاترین نوع انتظار، که انتظار عارفانه است، اشاره خواهیم نمود.
پیش از ورود به این بحث بهتر است مقدمه ای کوتاه بیان گردد.

ابتدا ببینیم به چه کسی «عارف» می گویند؟

عارف، به انسانی گفته می شود که عاشق خدا باشد، خداوند را تا حد زیادی شناخته باشد و برای اطاعت و فرمانبرداری از او حاضر باشد هر کاری انجام دهد. حاضر باشد از منافع شخصی و دنیوی خود بگذرد تا محبوب و معشوق که در واقع، همان خداوند است از او راضی باشد.

شخص عارف، زندگی اش را وقف محبوبش می کند و پیوسته به این می اندیشد که محبوب و معشوقش را چگونه از خود راضی کند و راضی نگه دارد. نافرمانی خداوند را نمی کند و تمام همّ و غمّ او زندگی در راه اطاعت محبوب است. می دانیم همان گونه که قرآن فرموده است: «إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ» «همه ما از خداییم و به سوی او بازمی گردیم.» (سوره مبارکه بقره آیه 156 )

انسان عارف، پیوسته در فکر رسیدن به گمشده خویش و تسکین روح الهی و بی نهایت طلب خویش است که این امر با مرگ و انتقال او به عالم برزخ و سپس عالم آخرت می تواند محقق گردد. و از آنجایی که در این دنیا امکان ملاقات معنوی و لقای پروردگار به طور کامل وجود ندارد و برای رسیدن به محبوب باید از این دنیا گذر کند ، به همین دلیل ماندن در این دنیا برای شخص عارفِ عاشق، مانند ماندن در زندان و قفس است و هر لحظه آرزوی رهایی از این قفس و رسیدن به محبوب را در سر می پروراند و به گفته ی شاعر که در مورد انسان عاشق سروده است:
مرغ باغ ملکوتم نیَم از عالم خاک
چند روزی قفسی ساخته اند از بدنم

حال، که شخصِ عاشقِ خداوند، که دلتنگ محبوب خویش است، در این دنیا امکان ملاقات پروردگار خویش را ندارد، پس ناگزیر است که به دنبال تسکین دهنده ای برای این نیاز خویش باشد. در دنیا به دنبال کسی می گردد که نزدیک ترین شخص و موجود به محبوبش باشد تا با دیدن و ملاقات او به یاد محبوب بیفتد و گمشده اش را در وجود او جستجو کند تا التیامی بر زخم ها و دردهای دوری از محبوبش باشد. به دنبال کسی است که بوی محبوبش را بدهد و نشانی از کوی دوست را برای او به ارمغان بیاورد.

خداوند نیز برای اشباع این نیاز در دنیا، امام معصوم و حجّت خود بر روی زمین را قرار داده تا عارفان و دلدادگان حضرت حق، با روی آوردن به سوی او دل های رمیده ی خود را آرام کنند و وجود این ولیّ خدا تسکینی بر دردهای انسان های عارف و عاشقان دلسوخته حضرت حق باشد.

آری، وجود امام زمان(عج) که ذخیره الهی و حجت خدا بر روی زمین است، سبب آرامش و دلگرمی محبّان پروردگار و محلّ امن و پناهگاه دل های عاشق می باشد.

از این رو نیاز به امام معصوم و حجّت خدا بر روی زمین بیشتر احساس می شود. امام معصوم، خلیفه ی خدا بر روی زمین و حجّت الهی است و نزدیکترین موجود به خداوند در عالَم است. ملاقاتِ امام، برای مؤمن، شبیه ترین ملاقات، به ملاقات معنوی خداوند در بهشت است. دوستی با او یعنی دوستی با خدا و همراهی او همچون همراهی خداوند شیرین و لذّت بخش است.

به همین دلیل، مؤمن و عاشق، باید پیوسته در انتظار امام زمانش باشد و موانع ظهور را ابتدا در وجود خویش و سپس در جامعه در حدّ توان برطرف نماید. انتظار عارفانه، یعنی امام معصوم را عاشقانه دوست داشتن و برای ظهور او عاشقانه تلاش کردن و سر از پا نشناختن، خرج کردن، وقت گذاشتن و از جان و مال و آبرو عاشقانه مایه گذاشتن.

یک عاشق، هرگز نمی تواند در خوشی و راحتی باشد در حالی که امام زمانش، در سختی و ناراحتی به سر ببرد. می گرید و ناله عشق و فراق سر می دهد، بی قرار است و تا به محبوب و یا نماینده ی محبوب نرسیده، آرام نمی گیرد و دل به غیر نمی سپارد.
در دعای ندبه به بخشی از این مناجات های عاشقانه با امام زمان(عج) اشاره شده است که به چندین فراز از آنها اشاره می کنیم:
«بِنَفْسِی أَنْتَ أُمْنِیَّةُ شَائِقٍ یَتَمَنَّی مِنْ مُؤْمِنٍ وَ مُؤْمِنَةٍ ذَكَرَا فَحَنَّا... إِلَی مَتَی أَحَارُ فِیكَ یَا مَوْلایَ وَ إِلَی مَتَی وَ أَیَّ خِطَابٍ أَصِفُ فِیكَ وَ أَیَّ نَجْوَی»
«جانم فدایت، تو آرزوی هر مشتاقی که آرزو میکند هستی، از مردان و زنان مؤمن، كه تو را ياد كرده و از فراقت ناله می كنند،...
تا کِی سرگردان و حیران تو باشم، اي مولايم، و تا چه زمان، و با كدام بيان، تو را وصف كنم، و با چه راز و نيازي (با تو مناجات کنم)؟»

ادامه دارد...

ما را در فضاهای مجازی دنبال کنید:
در تلگرام
https://t.me/Dar_Entezare_Noor
در سروش
sapp.ir/dar_entezare_noor
در ایتا
eitaa.com/dar_entezare_noor
و در اینستاگرام
https://instagram.com/_u/dar_entezare_noor

تلفن ارتباط با ما: 09179139858