هفته نامه مهدویت: شماره 33
موضوع این هفته:
انتظار عالمانه و آگاهانه، بخش سوم
به نام او که محبوب دلهاست
دومین اصل، در انتظار عالمانه و آگاهانه، کسب آگاهی از وضع مطلوب و اشتیاق داشتن نسبت به زمان پس از ظهور است. ما تا ندانیم که در زمان ظهور حضرتِ مهدی، جهان چقدر خوب، لذت بخش و ایده آل خواهد بود، شاید اشتیاق چندانی برای تغییر وضع موجود و تلاش برای رسیدن به وضع مطلوب نداشته باشیم. پس باید مطالعات خود را در این زمینه افزایش دهیم و پای سخنان بزرگان بنشینیم تا بدانیم روزگار پس از ظهور چگونه است. سپس با خود بیندیشیم که از لحاظ عقلانی و ظاهری چگونه در آن زمان، مردم جهان این قدر خوب می شوند و چرا جهان این قدر مطلوب می گردد. با بررسی و فکر بر روی این مسائل کم کم انسان، تصمیم به تغییر وضع موجود، تغییر وضع خود و جامعه می افتد. از راهکارهایی که در اثر اندیشیدن در وضع جامعه مهدوی به دست آورده، استفاده می کند تا جامعه امروز را در حدّ خودش به جامعه مهدوی نزدیک کند.
باید دانست که شخصی که برای ظهورِ هر چه سریع ترِ امام زمان(عج) کار می کند، هم خدا را دوست دارد و هم خلق خدا را.
خدا را دوست دارد، چون که بر طبق رضای او برای حکومت عدل امام معصومش تلاش میکند و خلق را دوست دارد چون که آمدن امام، یعنی نجات خلایق از تمام بدی ها و شرها. به بیان دیگر باید گفت:
علاقه به فرج یعنی علاقه به بشریت، یعنی علاقه به خدا.
انسان منتظر، خودخواه نیست. به هدایت تمام بشر چشم دوخته و مِهر ورزیدن به انسان ها را سرلوحه کار خود قرار داده است.
حال، چگونه باید عشق به فرج را در وجودمان افزایش دهیم؟
یکی از راه های مهم برای انجام این کار، «ذکر» است.
آیا می شود امام زمان(عج)، محبوب کسی باشد و آن شخص، حداقل روزی چندین مرتبه به یاد او نیفتد؟ آیا می شود شخص عاشق در قنوت نمازهایش و در هر لحظه ای از لحظات استجابت دعا، برای فرج امامش دست به دعا برندارد؟
باید دانست که تا ذکر و یاد کردن محبوب نباشد، علاقه به او هم افزایش پیدا نمی کند.
باید برای یاد کردن امام زمان(عج) برنامه منظم داشت.
در مورد مسائل مادّی، ظاهری و ملموس می توان گفت، که اگر مدام از آنها یاد نشود و در مورد آنها صحبت نگردد و به آنها توجه نکنیم، کم کم در نظرها بی اهمیت شده، به فراموشی سپرده می شوند و از یاد می روند.
حال، در مورد امام زمانی که ما تا کنون ایشان را ندیده ایم و برایمان همچون مسائل مادّی، ملموس و قابل حس نیستند و تا کنون، بودن در کنار ایشان را تجربه نکرده و لذتش را نچشیده ایم، بسیار ضروری تر است که برای در خاطر داشتن ایشان برنامه ای منظم داشته باشیم، با ایشان مناجات و راز و نیاز کنیم،به هر بهانه ای از او یاد کنیم و برای ظهورشان دعا کنیم؛ که اگر اینگونه نباشد، مادّیات و غفلت های دنیا چنان ما را به خود سرگرم می کنند که دیگر نه وقتی برای این کار می گذاریم و نه به یاد امام زمان ارواحنا فداه می افتیم و نه شیطان های جنّی و انسانی اجازه می دهند که ما با اماممان خلوت و عشق بازی کنیم.
دعا کردن و تلاش کردن برای ظهور حضرت، پیش از آنکه به نفع دیگران باشد، برای خود انسان سودمند است. امام حسن عسکری(ع) در این مورد می فرمایند: «به خدا قسم، که (فرزندم) چنان غیبتی خواهد داشت که در آن، کسی از هلاکت نجات پیدا نمی کند، مگر اینکه خداوند او را بر اعتقاد به امامت او ثابت قدم بدارد و او را به دعا (و تلاش) برای تعجیل در فرجش موفق بدارد.»
(کمال الدین، ج2، ص384)
یعنی دعا نکردن و تلاش نکردن در این راه به معنای نابودی و هلاکت خود ماست.
اینجاست که ارزش دعاهایی چون دعای ندبه، دعای فرج، زیارت آل یاسین و سایر دعاهای منسوب به امام زمان(عج) مشخص تر می گردد.
باید چنان شوقمان به حضرت زیاد شود که این جملات عاشقانه دعای ندبه را نه فقط با زبان، بلکه با تمام وجود از عمق جانمان بگوییم:
« عَزیزٌ عَلَیَّ اَنْ اَرَی الْخَلْقَ وَلا تُری وَلا اَسْمَعَ لَکَ حَسیساً وَلا نَجْوی، عَزیزٌ عَلَیَّ اَنْ تُحیطَ بِکَ دُونِیَ الْبَلْوی وَلا یَنالُکَ مِنی ضَجیجٌ وَلا شَکْوی ، عَزیزٌ عَلَیَّ اَنْ اُجابَ دُونَکَ وَاُناغَی ، عَزیزٌ عَلَىَّ أَنْ أَبْکِیَکَ وَ یَخْذُلَکَ الْوَرَى...»
«(مولای من) سخت است بر من که همه ی مردم را ببینم ولی تو دیده نشوی و از تو نجوا و حسی را دریافت نکنم. سخت است بر من که بلاها تو را در بر گیرند ولی چیزی از آن بلاها به من نرسد، و با این حال نیز از جانب تو، به من ضجّه و یا شکایتی نرسد. سخت است بر من که از غیر تو پاسخ داده شوم و سخنِ خوشحال کننده بشنوم. سخت است بر من که بر شما بگریَم و دیگران شما را خوار کنند...»
ما را در فضاهای مجازی دنبال کنید:
در تلگرام
https://t.me/Dar_Entezare_Noor
در سروش
sapp.ir/dar_entezare_noor
در ایتا
eitaa.com/dar_entezare_noor
و در اینستاگرام
https://instagram.com/_u/dar_entezare_noor
تلفن ارتباط با ما: 09179139858